Araba kullanmayı ilk öğrendiğim yıllar, gayet güzel kullanıyorum kendimce her yere gidip geliyorum, sollama yapabiliyorum, gayet iyiyim. Sürekli babamdan araba istiyor, hava yağışlı değilse çoğu seferinde alabilirsin cevabını alıyordum. Birgün çok iyi markada, güzel yeni bir arabası vardı. Bir pazar günü öğlen saati. Arabayı istedim, alabilirsin dedi, Bahçecik’e büyükbabamların yazlığına gideceğim o gün. Arabayı aldım çalıştırdım araç biraz geniş ve evin bahçe kapısından çıkış yapacağım araba geçer mi geçmez mi hesabı yaparken nasıl bir ruh haline varmışsam otomatik bahçe kapısı sensörü aracın alt teker arkası boşluk bir kısmına denk geldi, sonuna kadar açılmış kapı bir anda kapanma eğilimine dönmüşken ben gaza basmayınca araba arada sıkıştı ve kaldı. Şok içerisinde ne olduğunu çözmeye çalışırken kapıyı geri açıp dışarı çıktım. Araba dışarda eve geri döndüm, babamı sordum, uyuyor dediklerinde kalırsam birdaha asla araba süremem diye iç geçirip arabayı alıp gittim. Büyükbabamın yanına vardım, korkulu durumu ona anlatınca, canın sağ olsun dedi, o sırada babama haber verdik ondan da aynı cevabı alınca konu dağıldı. Seneler önceydi ilk arabamı yeni aldığım günler, iyi kullanıyorum, güzel kullanıyorum ama kimle buluşsam, kimin yanına gitsem, hep aynı cümleyi tekrar ediyorlar dikkatli ol, yavaş sür, hız yapma! peki diyorum herbirine. Babam özellikle sıkı sıkı tembihliyor yağmurlu günlerde sürme, yağmurlu günlerde frene çok dokunma, direksiyonu iki elinle tut, sıkı sıkı işittiğim tembihlerim..
Birgün arabayı almış şehir dışında tatildeyim, kış ayları. Biraz şehirden uzak doğa mekanı bir yer.
Bir önceki gün bahardan kalma olan hava, nasıl bir kar havasına döndü ise, etraf o sabah uyandığjmda bembeyazdı. Dizlere kadar kaplı kar.
Araba sürmek değil hareket etmek imkansız.
Aklım kar’da sanki dönüş yolunda arabayı sırtımda nasıl taşıyacağım hesabı yapıyorum ki dönmem lazım. O sabah kahvaltıdan sonra kar yürüyüşüne çıktık, ama moralim tükenmiş, zihnim karmakarışık bir gün. Karda yürürken güneşi takip ediyor, karı nasıl eriteceğinin hesaplarını yapıyorum. Sanki bir güneş ışığı arar gibi !
O an gözlüğümün camına birşey rüzgarla koştu geldi ve yapıştı gözlüğümü çıkardım elime aldım ve mükemmel bir kar tanesi.. Nasıl bir kar sevinci bıraktı içime. O kar tanesinin bana varışından sonra, huzur buldum ve ertesi günü bekledim.
Hiç sıkıntısız o yol bitti.. Bu fotoğrafı görünce o günü anımsadım, öyle bir kar sevinci hala yüreğimde…
Yol, araba, kar hikayelerini her işittiğimde gözlüğümün camına yapışan o kartanesi gelir aklıma..
Fotoğrafa dikkatlice baktığınızda, güzelliğine hayran kalmamak elde değil. Yarattığı herbir varlığı nasıl da ilmek ilmek en güzel şekli ile yaratıyor güzel Râhman..
21.11.2020
