Sonbahar orta çizgisini geçmiş, sona doğru ilerliyor. Ekim’in 27’inci gecesi. Boğazın serin sularının bir kıyısında, bir balıkçı barınağı.
Ağır aheste biraz salata, biraz hamsi birkaç istavrit tırtıkladıktan sonra etrafı izliyor, közde pişmiş kahveyi yudumluyorum. Masanın en sessizi benim bu akşam, hep dinleyesim var.
Deniz rüzgarın etkisi ile dalga dalga geliyor kumların bitimindeki çakıl taşlarına uzanıp değiyor. Çaprazımdan bir ses yükseliyor ne düşünüyorsun ?
İki gündür tekrar ettiğim cevabı veriyorum.
~Şarkıları.
~Nesini ?
~Sayılarını.
~Sahiden mi ?
~€vet !
~ nasıl yani, ne yapacaksın şarkıların sayısını
~ hiç dedim hiç birşey..
~ sanırım en az yüz milyon civarı, altmış milyona yakını spotify’da Ertuğrul Özkök öyle yazmıştı bir köşesinde
~ yüz milyon şarkı mı var yeryüzünde ?
~ hemen hemen..
~ neden bu kadar önemsedin ki ?
~Hiç ! öylesine bir merak işte…
bir şarkının yeryüzündeki değerini merak ettim,
milyonda kaç !
Kaç milyonda bir şarkı, dönüş yolunda beklediğim !
Arabaya binip; radyoyu ilk açar açmaz ~ karşıma çıkan şarkı yüz milyondaki ihtimalim gibi sanki !
Sezen Aksu ~ Biliyorsun !
Hayat bazen öyle insafsız ki
Küçük bir boşluğundan yakalar
Hissettirmez en zayıf anında
Seni ta yüreğinden yaralar
Ellerin, kolların bağlansa da
Başında kasırgalar kopsa da
Sen tüm gücünle karşı koysan da
Seni acımasız sevdaya salar
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun
Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun
Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım
Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun
Haklısın, biraz geç karşılaştık
Oysa hiç konuşmadan anlaştık
Bazı şeyler var ki söylenmiyor
Biz senle sözleri susarak aştık
İnsan acılarla kıvransa da
Ve o aşkta bir daha doğsa da
Dünyasını yeniden kursa da
Düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar
Sen de benim kadar gerçekleri görüyorsun
Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun
Bir başka dünyanın insanısın yavrucağım
Sen kendi dünyanın toprağında büyüyorsun..
